Jak uczyć przedszkolaka zasad bezpieczeństwa bez wywoływania strachu?
Każdy rodzic chce ochronić swoje dziecko przed niebezpieczeństwem. Czasami jednak, próbując podkreślić wagę określonej zasady, dorośli posługują się komunikatami, które mogą wywołać u przedszkolaka nadmierny lęk. Opowiadanie o wypadkach, straszenie policjantem albo powtarzanie, że „wszędzie czyhają źli ludzie”, nie uczy dziecka skutecznego działania.
Znacznie lepsze rezultaty przynosi spokojne wyjaśnianie zasad, pokazywanie właściwego zachowania oraz ćwiczenie prostych scenariuszy podczas codziennych sytuacji. Celem edukacji dotyczącej bezpieczeństwa nie jest przekonanie dziecka, że świat jest niebezpieczny. Chodzi o wyposażenie go w umiejętności, dzięki którym będzie wiedziało, jak się zachować i do kogo zwrócić się o pomoc.
Szukasz przedszkola dla swojego dziecka?
Poznaj Niepubliczne Przedszkole MISIO w Kłodawie – kameralne miejsce, w którym łączymy codzienną opiekę, edukację, naukę przez zabawę i indywidualne podejście do potrzeb dziecka.
Jak uczyć dziecko bezpieczeństwa bez straszenia?
Najlepiej przekazywać przedszkolakowi krótkie i konkretne zasady, wyjaśniać ich znaczenie oraz regularnie ćwiczyć je przez zabawę. Zamiast opisywać tragiczne konsekwencje, warto powiedzieć dziecku, co dokładnie powinno zrobić: zatrzymać się przed przejściem, zawołać dorosłego, odejść od niebezpiecznego miejsca albo powiedzieć „nie”.
Skuteczna nauka bezpieczeństwa powinna opierać się na czterech elementach:
- jasnej i krótkiej zasadzie,
- spokojnym wyjaśnieniu jej celu,
- pokazaniu właściwego zachowania,
- regularnym ćwiczeniu w bezpiecznych warunkach.
Dziecko powinno wiedzieć, że odpowiedzialność za jego bezpieczeństwo zawsze ponoszą dorośli. Znajomość zasad nie oznacza, że przedszkolak może pozostawać bez właściwej opieki.
Dlaczego straszenie dziecka nie jest skuteczną metodą?
Strach może spowodować natychmiastowe podporządkowanie się poleceniu, ale nie zawsze pomaga zrozumieć sytuację. Przestraszone dziecko może zapamiętać zagrożenie, lecz nie wiedzieć, jak powinno zareagować.
Komunikaty takie jak:
- „Nie odchodź, bo ktoś cię porwie”,
- „Nie wybiegaj na ulicę, bo stanie się tragedia”,
- „Jak będziesz niegrzeczny, zabierze cię policjant”,
- „Nie dotykaj psa, bo na pewno cię ugryzie”
mogą powodować niepokój, utrudniać dziecku ocenę sytuacji i podważać jego zaufanie do osób, do których mogłoby zwrócić się po pomoc.
Policja przypomina, że nie należy straszyć dzieci funkcjonariuszem. Dziecko powinno postrzegać policjanta jako osobę, do której może podejść w sytuacji zagubienia lub zagrożenia.
Jak mówić o bezpieczeństwie językiem przedszkolaka?
Przedszkolak potrzebuje prostych, konkretnych komunikatów. Zamiast koncentrować się wyłącznie na zakazach, należy wskazać właściwe zachowanie.
| Zamiast straszyć | Powiedz dziecku |
|---|---|
| Nie biegnij, bo rozbijesz głowę! | Przy schodach idziemy powoli i trzymamy się poręczy. |
| Nie wchodź na ulicę, bo potrąci cię samochód! | Przed przejściem zatrzymujemy się i czekamy na dorosłego. |
| Nie rozmawiaj z obcymi, bo są niebezpieczni! | Nigdzie nie odchodź bez zgody rodzica lub nauczyciela. |
| Nie dotykaj tego, bo zrobisz sobie krzywdę! | To może być niebezpieczne. Odsuń się i zawołaj dorosłego. |
| Nie bój się! | Widzę, że się martwisz. Sprawdźmy razem, co możesz zrobić. |
| Masz zawsze słuchać dorosłych! | Jeśli coś budzi twój lęk lub dyskomfort, możesz powiedzieć „nie” i opowiedzieć o tym zaufanej osobie. |
Dobre polecenie powinno odpowiadać na pytanie: „Co dziecko ma zrobić?”. Sam zakaz często nie przekazuje tej informacji.
Pięć kroków spokojnej nauki bezpieczeństwa
1. Wprowadzaj jedną zasadę naraz
Długa lista zakazów może być dla dziecka trudna do zapamiętania. Podczas spaceru można ćwiczyć zatrzymywanie się przed przejściem, a na placu zabaw – bezpieczne korzystanie z urządzeń.
2. Wyjaśniaj krótko, dlaczego zasada jest ważna
Przykład:
„Zatrzymujemy się przed jezdnią, ponieważ samochód potrzebuje czasu, żeby się zatrzymać”.
Wyjaśnienie powinno być zgodne z prawdą, ale pozbawione drastycznych szczegółów.
3. Pokazuj właściwe zachowanie
Dzieci uczą się przez obserwację. Jeżeli dorosły przechodzi na czerwonym świetle, korzysta z telefonu podczas przechodzenia przez jezdnię albo nie zapina pasów, sam komunikat słowny może okazać się nieskuteczny.
4. Ćwicz przez zabawę
Można odgrywać scenki z maskotkami, układać historyjki obrazkowe albo pytać:
„Co może zrobić miś, gdy zgubi mamę w sklepie?”
Zabawa pozwala dziecku powtarzać właściwe reakcje bez wzbudzania nadmiernego napięcia.
5. Chwal konkretną reakcję
Zamiast ogólnego „grzeczne dziecko” lepiej powiedzieć:
„Zatrzymałeś się przed przejściem i poczekałeś na mnie. To było bezpieczne zachowanie”.
Taki komunikat pomaga dziecku zrozumieć, co zrobiło właściwie.
Najważniejsze zasady bezpieczeństwa dla przedszkolaka
Zakres zasad należy dostosować do wieku, rozwoju oraz codziennych sytuacji dziecka.
Bezpieczeństwo na drodze
Dziecko powinno stopniowo uczyć się, że:
- przed jezdnią należy się zatrzymać,
- przez przejście przechodzi się razem z opiekunem,
- trzeba obserwować sygnalizację świetlną,
- nie wolno wybiegać na jezdnię zza samochodu,
- w samochodzie należy siedzieć prawidłowo zapiętym,
- chodnik i parking wymagają uważności,
- podczas przechodzenia przez jezdnię nie bawimy się i nie korzystamy z urządzeń ekranowych.
Przedszkolak nie jest jeszcze samodzielnym uczestnikiem ruchu. Ćwiczenie zasad nie zastępuje opieki osoby dorosłej.
Bezpieczeństwo w domu
Warto nauczyć dziecko, że bez zgody dorosłego nie wolno:
- otwierać drzwi osobie stojącej po drugiej stronie,
- dotykać lekarstw, środków czystości i ostrych narzędzi,
- zbliżać się do gorącego piekarnika, kuchenki lub kominka,
- wkładać przedmiotów do gniazdek elektrycznych,
- wychylać się przez okno lub balkon,
- bawić się zapałkami i zapalniczką.
Najważniejszym zabezpieczeniem pozostaje jednak odpowiednie przygotowanie przestrzeni przez dorosłych. Niebezpieczne przedmioty i substancje powinny znajdować się poza zasięgiem dziecka.
Bezpieczeństwo na placu zabaw
Przedszkolak może nauczyć się kilku prostych reguł:
- czekamy na swoją kolej,
- nie wbiegamy pod huśtawkę,
- ze zjeżdżalni korzystamy zgodnie z jej przeznaczeniem,
- nie popychamy innych dzieci,
- zgłaszamy dorosłemu uszkodzone urządzenie,
- nie oddalamy się bez zgody opiekuna.
Kontakty z innymi osobami
Samo hasło „nie rozmawiaj z obcymi” może być niewystarczające. Niebezpieczna osoba nie zawsze wygląda groźnie, a w sytuacji zagubienia dziecko może potrzebować pomocy kogoś, kogo nie zna.
Warto uczyć konkretnych zasad:
- nie odchodzę z nikim bez zgody rodzica lub nauczyciela,
- nie wsiadam do cudzego samochodu,
- nie przyjmuję prezentów i słodyczy bez zgody opiekuna,
- nie podaję nieznajomym swojego adresu ani innych prywatnych informacji,
- jeżeli ktoś prosi mnie o zachowanie tajemnicy, która mnie martwi, mówię o tym zaufanemu dorosłemu,
- gdy czuję strach lub dyskomfort, mogę odejść, głośno powiedzieć „nie” i poprosić o pomoc.
Dobrze również ustalić rodzinne hasło bezpieczeństwa. Jeśli po dziecko miałaby wyjątkowo przyjść inna osoba, rodzic może wcześniej przekazać jej ustalone hasło. Takie rozwiązanie nie zastępuje jednak bezpośredniego poinformowania przedszkola i stosowania obowiązujących zasad odbioru dziecka.
Dziecko ma prawo powiedzieć „nie”
Uczenie bezpieczeństwa obejmuje także szacunek do granic dziecka. Przedszkolak powinien wiedzieć, że jego ciało należy do niego i może odmówić kontaktu, który powoduje dyskomfort.
Warto przekazać dziecku, że:
- nie musi przytulać ani całować kogoś na powitanie,
- może powiedzieć „nie chcę”, „przestań” albo „odejdź”,
- nikt nie powinien żądać od niego ukrywania niepokojącej tajemnicy,
- może opowiedzieć rodzicowi lub nauczycielowi o każdej sytuacji,
- nie zostanie ukarane za powiedzenie prawdy,
- jeśli pierwsza osoba nie pomoże, powinno zwrócić się do kolejnego zaufanego dorosłego.
Nie należy jednocześnie wymagać od dziecka bezwzględnego posłuszeństwa wobec każdego dorosłego. Bezpieczniejszy komunikat brzmi: „Słuchamy opiekujących się nami dorosłych, ale możemy powiedzieć o wszystkim, co nas martwi”.
Co powinno zrobić dziecko, gdy się zgubi?
Tę sytuację warto przećwiczyć przed wizytą w galerii, na festynie, dworcu lub podczas wycieczki.
Dziecko może zapamiętać zasadę:
Zatrzymaj się – rozejrzyj się – poproś o pomoc
Należy nauczyć je, aby:
- nie biegało i nie szukało rodzica na własną rękę,
- pozostało możliwie blisko miejsca, w którym ostatnio widziało opiekuna,
- zwróciło się do policjanta, pracownika ochrony, sprzedawcy lub osoby obsługującej dane miejsce,
- umiało podać swoje imię i nazwisko,
- znało imię i nazwisko rodzica,
- w miarę możliwości znało numer telefonu do opiekuna.
Młodsze dziecko może mieć przy sobie opaskę lub kartkę z numerem telefonu rodzica. Informacja powinna być umieszczona w sposób, który nie eksponuje danych każdej przypadkowej osobie.
Jak uczyć dziecko wzywania pomocy?
Przedszkolak powinien wiedzieć, że numer alarmowy 112 służy do zgłaszania prawdziwego zagrożenia, a nie do zabawy.
Podczas ćwiczenia można wykorzystać telefon-zabawkę i przeprowadzić prostą rozmowę:
Dorosły: Jak masz na imię?
Dziecko: Mam na imię Zosia.
Dorosły: Co się stało?
Dziecko: Mama upadła i nie odpowiada.
Dorosły: Gdzie jesteś?
Dziecko: W domu przy ulicy…
Nie należy wymagać od kilkulatka zapamiętania skomplikowanych procedur. Najważniejsze jest wezwanie pomocy, przekazanie podstawowych informacji i wykonywanie poleceń operatora.
Jak rozmawiać o ogniu, wodzie i innych zagrożeniach?
Zamiast przedstawiać dziecku przerażające historie, można wprowadzić proste reguły działania.
W przypadku ognia lub dymu
- nie chowamy się,
- oddalamy się od zagrożenia,
- wołamy dorosłego,
- nie wracamy po zabawki,
- wykonujemy polecenia opiekuna lub służb.
W pobliżu wody
- podchodzimy do wody tylko z dorosłym,
- nie popychamy innych,
- korzystamy ze sprzętu zgodnie z poleceniami opiekuna,
- nie wchodzimy do nieznanej wody,
- nie oddalamy się od wyznaczonego miejsca.
W kontakcie ze zwierzęciem
- nie dotykamy obcego zwierzęcia bez zgody właściciela,
- nie przeszkadzamy zwierzęciu podczas jedzenia i odpoczynku,
- nie wykonujemy gwałtownych ruchów,
- nie uciekamy z krzykiem przed psem,
- prosimy dorosłego o pomoc.
Zabawy uczące bezpiecznych zachowań
Zabawa „Co zrobisz, gdy…?”
Rodzic przedstawia krótką sytuację:
- zgubisz mnie w sklepie,
- piłka wypadnie na ulicę,
- ktoś zaprosi cię do samochodu,
- zauważysz dym,
- obca osoba poprosi cię o zachowanie tajemnicy,
- młodsze dziecko przewróci się na placu zabaw.
Po odpowiedzi warto spokojnie omówić rozwiązanie. Nie należy wyśmiewać błędnego pomysłu dziecka.
Teatrzyk z maskotkami
Jedna maskotka znajduje się w trudnej sytuacji, a druga pokazuje bezpieczną reakcję. Dziecko może wymyślić zakończenie historii lub wcielić się w osobę udzielającą pomocy.
Gra „Bezpieczne czy ryzykowne?”
Rodzic podaje przykłady zachowań, a dziecko wskazuje, które są bezpieczne:
- zapięcie pasów,
- wybiegnięcie za piłką na parking,
- założenie kasku,
- odejście bez pytania,
- powiedzenie nauczycielowi o niepokojącej sytuacji,
- zabawa lekarstwami.
Rodzinny spacer bezpieczeństwa
Podczas spaceru można wspólnie odnajdywać:
- przejścia dla pieszych,
- sygnalizację świetlną,
- bezpieczne miejsca do zatrzymania,
- wyjazdy z posesji,
- numery budynków,
- miejsca, w których można poprosić o pomoc.
Jak reagować, gdy dziecko nie przestrzega zasady?
Krzyk i zawstydzanie mogą spotęgować napięcie, ale nie uczą odpowiedzialnego działania. W pierwszej kolejności należy zatrzymać niebezpieczne zachowanie, a później spokojnie omówić sytuację.
Można zastosować schemat:
- Zatrzymaj: „Stop. Zatrzymuję cię, bo jesteśmy blisko jezdni”.
- Nazwij zasadę: „Na parkingu trzymamy dorosłego za rękę”.
- Pokaż rozwiązanie: „Wrócimy dwa kroki i spróbujemy jeszcze raz”.
- Przećwicz: dziecko ponownie wykonuje bezpieczną czynność.
- Wzmocnij: „Teraz zatrzymałeś się i podałeś mi rękę”.
W sytuacji bezpośredniego zagrożenia dorosły powinien działać natychmiast. Wyjaśnienie może nastąpić dopiero wtedy, gdy wszyscy będą bezpieczni.
Najczęstsze błędy podczas nauki bezpieczeństwa
Przekazywanie zbyt wielu zasad jednocześnie
Dziecko może nie zapamiętać długiego wykładu. Lepiej regularnie ćwiczyć po jednej zasadzie.
Straszenie najgorszym scenariuszem
Drastyczne opowieści mogą wywołać lęk, lecz nie dostarczają dziecku konkretnego planu działania.
Używanie niejasnych poleceń
„Uważaj” nie mówi dziecku, co powinno zrobić. Lepiej powiedzieć: „Zatrzymaj się przy krawężniku i podaj mi rękę”.
Oczekiwanie bezwzględnego posłuszeństwa
Dziecko powinno respektować zasady opiekunów, ale musi również wiedzieć, że ma prawo odmówić zachowania naruszającego jego granice.
Brak dobrego przykładu
Dzieci szybko zauważają różnicę między zasadami dorosłych a ich zachowaniem.
Obwinianie dziecka po trudnym zdarzeniu
Jeśli dziecko opowiada o sytuacji, w której ktoś przekroczył jego granice, należy je wysłuchać, zapewnić o wsparciu i podziękować za powiedzenie prawdy. Odpowiedzialność za krzywdzące działanie zawsze ponosi osoba, która się go dopuściła.
Jak sprawdzić, czy dziecko rozumie zasady?
Zamiast pytać: „Rozumiesz?”, warto poprosić dziecko o pokazanie lub wyjaśnienie własnymi słowami:
- „Pokaż, gdzie zatrzymujemy się przed przejściem”.
- „Co możesz zrobić, jeśli nie widzisz mnie w sklepie?”.
- „Komu możesz powiedzieć o czymś, co cię martwi?”.
- „Jak odpowiesz, gdy ktoś zaprosi cię do samochodu?”.
- „Co robimy, gdy zauważymy dym?”.
Prawidłowa odpowiedź podczas rozmowy nie gwarantuje jeszcze właściwej reakcji w stresie. Dlatego potrzebne są krótkie, regularne ćwiczenia.
Dobre przedszkole to miejsce, w którym dziecko może być sobą
W Niepublicznym Przedszkolu MISIO w Kłodawie zależy nam na tym, aby dziecko czuło się bezpiecznie, miało przestrzeń do zabawy, nauki i rozwijania swoich możliwości we własnym tempie.
Jeśli zastanawiasz się nad wyborem przedszkola, porozmawiaj z nami. Możesz zapytać o organizację dnia, zajęcia, adaptację, opiekę oraz aktualne możliwości przyjęcia dziecka.
Chcesz poznać Przedszkole MISIO?
Zadzwoń i porozmawiaj z nami o potrzebach Twojego dziecka. Odpowiemy na najważniejsze pytania dotyczące przedszkola i podpowiemy, jaki może być kolejny krok.
Najważniejsze jest dobre miejsce dla dziecka. Poznaj MISIO, naszą codzienność i podejście do rozwoju najmłodszych.
Kiedy rozmowy o bezpieczeństwie mogą niepokoić dziecko?
Należy zwrócić uwagę, jeżeli po rozmowach dziecko:
- często pyta, czy coś złego się wydarzy,
- nie chce wychodzić z domu,
- zaczyna bać się wszystkich nieznajomych,
- ma problemy ze snem lub powtarzające się koszmary,
- nie chce rozstawać się z opiekunem mimo wcześniejszego dobrego funkcjonowania,
- rezygnuje z zabaw z powodu obawy przed wypadkiem,
- długo przeżywa każdą wzmiankę o zagrożeniu.
W takiej sytuacji warto ograniczyć liczbę komunikatów o niebezpieczeństwach, wrócić do spokojnych ćwiczeń i zapewnić dziecko, że dorośli dbają o jego bezpieczeństwo. Jeśli nasilony lęk utrzymuje się albo utrudnia codzienne funkcjonowanie, można skonsultować się z psychologiem dziecięcym.
Wspólna nauka bezpieczeństwa w domu i przedszkolu
Najlepsze efekty przynosi spójność komunikatów przekazywanych przez rodziców i nauczycieli. Warto ustalić podobne, proste hasła, na przykład:
- „Zatrzymaj się i poczekaj na dorosłego”.
- „Nie odchodzimy bez pytania”.
- „Gdy coś cię martwi, powiedz zaufanej osobie”.
- „Twoje ciało należy do ciebie”.
- „W niebezpieczeństwie wołamy o pomoc”.
Rodzice powinni przekazać nauczycielowi informacje o szczególnych trudnościach dziecka, takich jak impulsywne oddalanie się, lęk przed zwierzętami, problemy z rozumieniem poleceń albo skłonność do chowania się w stresującej sytuacji.
Jak Niepubliczne Przedszkole MISIO wspiera bezpieczne zachowania?
W Niepublicznym Przedszkolu MISIO w Kłodawie bezpieczeństwo jest częścią codziennych sytuacji, zabaw, spacerów i rozmów z dziećmi. Przedszkolaki uczą się przestrzegania zasad grupowych, reagowania na polecenia opiekunów, dbania o własne granice oraz zwracania się do dorosłych po pomoc.
Kameralna i przyjazna atmosfera sprzyja zauważaniu potrzeb dzieci oraz spokojnemu wyjaśnianiu zasad. Zależy nam, aby dzieci rozwijały ostrożność, samodzielność i zaufanie do opiekujących się nimi dorosłych – bez budowania przekonania, że świat jest pełen zagrożeń.
Rodzice rozważający zapisanie dziecka mogą umówić się na rozmowę, poznać przedszkole oraz zapytać o organizację opieki, adaptację i codzienne zasady bezpieczeństwa.
Praktyczna lista dla rodzica
Sprawdź, czy Twoje dziecko:
- zna swoje imię i nazwisko,
- potrafi wskazać zaufane osoby,
- wie, że nie może oddalać się bez zgody,
- zatrzymuje się przed jezdnią,
- wie, jak zachować się po zgubieniu opiekuna,
- zna numer alarmowy 112,
- potrafi głośno powiedzieć „nie” lub „pomocy”,
- wie, że może opowiedzieć rodzicowi o każdej niepokojącej sytuacji,
- rozumie, że niepokojącej tajemnicy nie trzeba dochowywać,
- zna podstawowe zasady obowiązujące w domu i na placu zabaw.
Lista jest pomocą w planowaniu rozmów, a nie testem do oceniania dziecka. Umiejętności rozwijają się stopniowo i wymagają wielokrotnych powtórzeń.
Najczęściej zadawane pytania – FAQ
1. Od jakiego wieku można uczyć dziecko zasad bezpieczeństwa?
Naukę można rozpoczynać już we wczesnym dzieciństwie, dostosowując komunikaty do wieku. Kilkulatek może poznawać proste zasady, takie jak zatrzymanie się przed jezdnią, czekanie na opiekuna i wołanie o pomoc.
2. Jak mówić o zagrożeniach, żeby nie przestraszyć dziecka?
Należy mówić spokojnie, krótko i bez drastycznych opisów. Najważniejsze jest przekazanie dziecku konkretnej instrukcji działania oraz zapewnienie, że może liczyć na pomoc dorosłych.
3. Czy należy uczyć dziecko, aby nie rozmawiało z nieznajomymi?
Warto stosować bardziej precyzyjne zasady. Dziecko nie powinno odchodzić z żadną osobą ani wsiadać do samochodu bez zgody opiekuna. Jednocześnie w sytuacji zagubienia może potrzebować pomocy policjanta, pracownika ochrony lub sprzedawcy.
4. Czy przedszkolak powinien znać numer telefonu rodzica?
Jeśli jego możliwości na to pozwalają, warto stopniowo uczyć go numeru. Młodsze dziecko może mieć przy sobie bezpiecznie umieszczoną kartkę lub opaskę z numerem kontaktowym.
5. Czy przedszkolak powinien znać numer 112?
Tak, można nauczyć dziecko numeru alarmowego i wyjaśnić, w jakich sytuacjach się z niego korzysta. Warto przećwiczyć przykładową rozmowę na telefonie-zabawce.
6. Jak często powtarzać zasady bezpieczeństwa?
Najlepiej wracać do nich regularnie podczas codziennych sytuacji. Krótkie ćwiczenia na spacerze, parkingu lub placu zabaw są skuteczniejsze niż jeden długi wykład.
7. Czy odgrywanie niebezpiecznych sytuacji nie przestraszy dziecka?
Spokojne scenki z maskotkami zwykle pomagają oswoić temat. Należy unikać realistycznych, drastycznych opisów i obserwować reakcję dziecka.
8. Co zrobić, gdy dziecko śmieje się podczas rozmowy o bezpieczeństwie?
Śmiech może oznaczać skrępowanie albo próbę rozładowania napięcia. Warto zachować spokój, skrócić rozmowę i wrócić do tematu później w formie zabawy.
9. Czy dziecko powinno być posłuszne każdemu dorosłemu?
Nie. Dziecko powinno znać zasady ustalone przez opiekunów, ale jednocześnie wiedzieć, że może odmówić działania, które wywołuje strach, ból lub dyskomfort.
10. Jak nauczyć dziecko dbania o granice własnego ciała?
Należy szanować jego odmowę, używać prawidłowych nazw części ciała oraz wyjaśniać, że może powiedzieć „nie”, odejść i opowiedzieć zaufanemu dorosłemu o niepokojącej sytuacji.
11. Co zrobić, gdy dziecko łamie zasady bezpieczeństwa?
Najpierw trzeba zatrzymać zagrożenie, a następnie krótko wyjaśnić zasadę i przećwiczyć prawidłowe zachowanie. Sam krzyk lub kara nie pokazują dziecku, co powinno zrobić następnym razem.
12. Jak nauczyć dziecko reagowania po zgubieniu rodzica?
Warto wielokrotnie ćwiczyć zasadę: zatrzymaj się, pozostań w widocznym miejscu i poproś o pomoc odpowiednią osobę, np. policjanta, ochroniarza albo pracownika sklepu.
13. Czy można straszyć dziecko policjantem, aby było posłuszne?
Nie. Policjant powinien kojarzyć się dziecku z osobą, do której można zwrócić się o pomoc. Straszenie funkcjonariuszem może utrudnić dziecku wezwanie pomocy w prawdziwym zagrożeniu.
14. Kiedy lęk dziecka wymaga konsultacji ze specjalistą?
Konsultację warto rozważyć, gdy lęk jest nasilony, utrzymuje się przez dłuższy czas, zakłóca sen, zabawę, rozstania albo codzienne funkcjonowanie dziecka.
Spokojna nauka buduje ostrożność i pewność siebie
Dziecko nie musi znać wszystkich możliwych zagrożeń. Powinno natomiast posiadać kilka prostych, dobrze przećwiczonych sposobów działania: zatrzymać się, odejść od zagrożenia, powiedzieć „nie”, zawołać dorosłego i opowiedzieć o tym, co je zaniepokoiło.
Spokojne rozmowy, zabawa, dobry przykład dorosłych i regularne ćwiczenia pomagają budować bezpieczeństwo bez odbierania dziecku ciekawości świata.
Zapraszamy do Niepublicznego Przedszkola MISIO w Kłodawie
Chcesz dowiedzieć się, jak organizujemy opiekę, adaptację i codzienne zajęcia? Zapraszamy do kontaktu oraz poznania naszego przedszkola.
Niepubliczne Przedszkole MISIO
ul. Kościelna 9
62-650 Kłodawa
tel. 722 190 199
e-mail: kontakt@misioprzedszkole.pl
www.misioprzedszkole.pl
Zanim wybierzesz przedszkole, poznaj miejsce i ludzi
Strona internetowa może pokazać ofertę, ale decyzja o wyborze przedszkola dotyczy przede wszystkim codzienności dziecka. Dlatego zachęcamy, aby porozmawiać z nami i poznać Niepubliczne Przedszkole MISIO w Kłodawie bliżej.
Zapytaj, jak wygląda codzienny dzień w przedszkolu.
Dowiedz się więcej o adaptacji, zajęciach i podejściu do dzieci.
Porozmawiaj o potrzebach i charakterze swojego dziecka.
Sprawdź aktualne możliwości przyjęcia do Przedszkola MISIO.
Porozmawiajmy o Twoim dziecku
Nie musisz od razu podejmować decyzji. Skontaktuj się z nami, zadaj pytania i sprawdź, czy MISIO będzie odpowiednim miejscem dla Was.
62-650 Kłodawa
Chcemy, aby pierwsze doświadczenia przedszkolne dziecka kojarzyły się z bezpieczeństwem, relacją, zabawą i odkrywaniem świata.
